ชีวิตที่อยากจะเป็น....ไม่เห็นต้องเหมือนใคร

 

     ไอ้เจ้ารถป๊อปคันเล็กๆ เหมือนโฟล์คเต่าสองล้อ พลังขับเคลื่อนเหมือนไม่มีแรง...แต่ก็วิ่งได้ฉิว... เป็นรถที่เหมือนไม่ใช้น้ำมัน แต่ก็ต้องใช้...แล้วก็เป็นรถที่เจ้าของ(มักจะ)เท่...แต่นั่นก็ไม่เสมอไป ที่พูดมาคือคำนิยามของรถเวส ในความคิด

     12.การที่เราจะประทับใจใครอาจจะใช้เวลาแค่เพียงนาที การที่เราจะชอบใครอาจจะใช้เวลาแค่เพียงชั่วโมง การที่เราจะรักใครอาจจะใช้เวลาเพียงชั่ววัน แต่การจะลืมใคร ใช้เวลาชั่วชีวิต

     13.ขอให้คุณมีความสุขมากพอที่จะทำให้คุณเป็นคนอ่อนหวาน ผ่านการทดสอบมามากพอที่จะทำให้คุณเข็มแข็ง มีความเศร้าโศกพอที่จะทำให้คุณมีความเป็นมนุษย์ และมีความหวังมากพอที่จะทำให้คุณเป็นสุข

     14.เอาใจเขามาใส่ใจเรา ถ้าคุณรู้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้คุณเจ็บปวด รู้ว้เถอะว่าคนอื่นก็เจ็บปวดจากสิ่งเดียวกันเช่นกัน

     15.จุดเริ่มต้นของความรัก คือการปล่อยให้คนที่เรารักเป็นตัวของตัวเอง อย่าดึงเขาจากภาพความเป็นเขา มิฉะนั้นจะหมายความว่าเราต้องการภาพสะท้อนของตัวเราที่ปรากฏในตัวเขา

     16.คนที่มีความสุขที่สุด ไม่ได้หมายความว่าเขามีสิ่งที่ดีที่สุด เพียงแต่เขาทำสิ่งที่เขามีให้ดีที่สุดได้ต่างหาก

     17.อนาคตที่สดใสอยู่บนอดีตที่ถูกลืม คุณไม่สามารถดำเนินชีวิตต่อไปด้วยดี ถ้าหากไม่รู้จักการปล่อยวางความผิดพลาดและความเจ็บปวดที่ผ่านมาในอดีต

     18.คุณร้องไห้ตอนคุณเกิด ในขณะที่คนรอบข้างกำลังยิ้ม จงมีชีวิตอยู่เมื่อตอนคุณตาย คุณจะเป็นคนที่ยิ้มในขณะที่คนรอบข้างคุณร้องไห้

     1.การรักและไม่ได้รับรักตอบเป็นทุกข์ แต่สิ่งที่ทุกข์ยิ่งกว่าคือการรักใครสักคนแต่ไม่มีความกล้าพอ ที่จะบอกหั้ยคนนั้นรุและมาเสียใจภายหลัง

     2.ความรักคือความรู้สึกที่คุณยังห่วงใครสักคนอยู่ แม้จะแยกความรู้สึก ความลุ่มหลง และความสัมพันธ์แบบรักใคร่ออกไปแล้ว

      3.สิ่งที่น่าเศร้าใจที่สุดคือการที่พบคนที่มีความหมายมากสำหรับเรา แต่ได้มาพบภายหลังว่าเราไม่ได้ถูกกำหนดมาเพื่อสิ่งนั้นและจะต้องปล่อยให้ผ่านพ้นไป

     4.เมื่อประตูความสุขปิดลง ประตูความสุขบานอื่นก็จะเปิดขึ้น แต่เราก็มั่วแต่มองประตูบานที่ปิดลงไปแล้วเนิ่นนาน จนกระทั่งเราไม่เห็นประตูแห่งความสุขบานอื่นที่เปิดไว้รอ

     5.เพื่อนที่ดีที่สุดคือคนที่คุณสามารถนั่งริมระเบียงด้วยกัน โดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่สามารถเดินจากไปด้วยความรู้สึกเหมือนได้คุยอย่างประทับใจ

     6.เป็นความจริงที่เราไม่สามารถรับรู้เลยว่าเรามีอะไรอยู่ จนกว่าเราจะสูญเสียมันไป แต่ก็จริงอีกนั่นแหละ เราไม่รู้ว่าเราพลาดอะไรไปบ้าง จนกระทั่งผลของสิ่งนั้นเข้ามาหาเรา

     7.การมอบความรักให้ใครสักคน ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเขาจะรักเราตอบ อย่าหวังที่จะได้รักตอบ แต่จงรอให้มันงอกงามขึ้นในใจเขา แต่ถ้ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น ก็ให้พอใจอย่างน้อยมันก็งอกงามขึ้นในจิตใจของเรา

     8.มีสิ่งที่คุณต้องการจะได้ยิน แต่คุณจะไม่ได้ยินจากปากของคนที่คุณอยากจะได้ยิน แต่อย่าทำตัวเป็นคนหูหนวกโดยไม่รับฟังสิ่งนั้นจากคนที่เค้าบอกกับคุณจากหัวใจ

     9.อย่าบอกลาถ้าคุณยังจะพยายามต่อไป อย่าท้อใจถ้าคุณยังรู้สึกไหว อย่าพูดว่าคุณไม่รักเค้าอีกแล้ว ถ้าคุณยังไม่สามารถทำใจ

     10.ความรักมักจะมาเยือนผู้ที่ยังคงหวังถึงแม้ว่าจะผิดหวัง และมาเยือนผู้ที่ยังคงเชื่อ ถึงแม้จะถูกทรยศหักหลัง และมาเยือนผู้ที่ยังคงรัก ถึงแม้จะเคยเจ็บปวดมาก่อน

     11.อย่ามองใครจากหน้าตา เพราะมันอาจหลอกเราได้ อย่ามองใครจากความร่ำรวย เพราะมันไม่จีรังยั่งยืน ให้มองหาคนที่ทำให้คุณยิ้มได้ เพราะยิ้มเดียวสามารถทำให้วันที่หม่นหมองกลับสดใสได้

 

เวลากูรักใคร...กูรักด้วยหัวใจ

กูไม่เคยคิดว่าจะต้องทำอะไร ยังไง

กูมีหัวใจไว้รัก ถ้ามึงรักใคร

แต่มึงดันใช้สมองเหมือนเล่นเกมส์นินเทนโด

มึงไม่ได้รักหรอก นั่นมันเกมส์ชัดๆ

 

วาทะพิม พิรศลัย สุวรรณภักดี ผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้รู้จักรัก และจากไปด้วยรัก

=>การคาดหวัง ทำให้เราผิดหวัง

=>ความผิดหวัง ทำให้เราเจ็บปวด

=>ความเจ็บปวด ทำให้เราร้องไห้

บางครั้งการปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็เป็นการแก้ปัญหาง่ายที่สุด

ทุกอย่างมันมีความเป็นธรรมชาติในตัวมัน

เพราะพรุ่งนี้มีอะไออีกหลายอย่างที่ให้เราค้นหา

จงค้นหาสิ่งใหม่ เพื่อเติมแต่งสีสันของชีวิต

 

     กาลเวลาผ่านมาเพื่อผ่านไป นำสิ่งต่างๆให้เข้ามาเพื่อได้พบเจอ ขึ้นอยู่ว่าเราจะจดจำ หรือทำอะไรกับมันบ้าง ในช่วงเวลานั้น ก่อนที่จะจำ นำสิ่งต่างๆให้ผ่านพ้นไป

     นั่งคิดถึงช่วงเวลาที่เราผ่านอะไรหลายๆเรื่องมา ทำไมเรื่องสำคัญเรากลับทำมันตกหล่นไปได้อย่างง่ายดาย เรื่องสำคัญที่เข้ามาผูกพันจน เวลานั้นคิดภาพไม่ออกด้วยซ้ำว่า ถ้าเรื่องนี้หายไป ทุกอย่างจะเป็นยังไง รู้แค่ว่าทุกอย่างคงจบลง จบลงอย่างน่าเศร้าใจ แต่แล้วเวลา กลับทำงานอย่างเชื่องช้า ทีละนิด ทีละนิด มันมาพร้อมกลับเรื่องยุ่งยากที่ดูแล้วผ่านเข้ามาให้ทำไปเรื่อยๆไม่หนักหนา แต่สร้างช่วงเวลาที่เป็นช่องว่างอันกว้างใหญ่ ...ช่องว่างที่มาทำให้ทุกอย่างกลับกลายเป็นห่างไป

เมื่ออะไรสำคัญขึ้นมา เราก็จะหายไปจากเรื่องนั้นเอง โดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่ไม่อยากหายไปเลย เพราะว่าอะไรกันนะ

     ราวกับเรื่องของสัตว์ป่า สัตว์ป่าเวลาที่คนเก็บไปรักษา คนไม่ได้ต้องการมัน เพียงแค่เก็บไปดูแล มันก็จะอยู่กับคน อยู่ให้เกิดความสนิท อยู่จนไม่คิดว่าจะมีอะไรทำให้พรากจาก แต่สัญชาตญาณกลับบอกให้สัตว์ป่าทำเรื่องเลวร้ายไปเองอย่างไม่ต้องตั้งใจ เป็นไปโดยลิขิตจากสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ทุกครั้งสัตว์ป่าก็จะหายไปจากคน โดยที่สัตว์ป่าก็ไม่ได้อยากจะจากไป ซึ่งสัตว์ป่าก็คงคิดกับคนว่าเค้าก็คงไม่อยากจะจากมัน

     ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเรื่องต่างๆกำลังจะวนเข้าในรูปแบบเดิมๆของมัน ทั้งที่ก็ไม่อยากจะรู้สึกแบบเดิมอีกครั้งหรอกนะ พราะครั้งนี้ไม่ว่าอะไรก็สำคัญ ทุกคน ทุกสิ่ง ทุกอย่างสำคัญไปหมด รวมถึงคนที่เรียกได้ว่าแทบจะไม่รู้จัก อย่าเลยนะ ขอนะ ไม่อยากให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่อยากจากไป แตลางสังหรณ์กลับรู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน ของเรื่องร้ายครั้งนี้ อีกไม่นาน เรื่องที่ไม่ว่าจะกี่ครั้งจะดิ้นรนสักเท่าไหร่ ก็ไม่เคยทำอะไรได้ ใช่ว่าจะมีความสุขที่ได้นั่งมอง นั่งดูแบบนี้หรอกนะ แต่มันเป็นสิ่งที่ชินชา หรือจะเรียกว่ารู้สึกสนิทกะมันเสียแล้ว นิสัยเสียแบบนั้น นิสัยที่ไม่คิดจะสู้กับเรื่องที่กี่ครั้งที่เจอก็ต้องแพ้กลับมานั้น จะทำยังไงก็ราวกับว่ามัน "ความว่างเปล่า" นั่นแหละที่ต้องการฉัน มันคงเหงามากเลยนะ ไม่รู้ว่ามันคิดผิดหรือเปล่าที่เลือกฉันเป็นเพื่อนมัน แต่ตอนนี้ฉันสนิทกับมันมากเลยนะ.....ความว่างเปล่า

 

 

     เมื่อเรารู้ว่าเนื้อคู่ไม่ได้มีคนเดียว และยังมีคนมากมายนับร้อยนับพัน ที่จะเข้ามาในชีวิตเราแล้ว เราจะรู้ได้ยังไงว่าคนไหนคือเนื้อคู่ของเราในชาตินี้